Feeds:
نوشته‌ها
دیدگاه‌ها

To My Dear

پریشانی

پریشان تر از آنم
که حضورت
که بودنت
که نبودنت
پریشانی من را
کم و بیش کند !
دیوانه تر از آنم
که با نوازشی
تلاتم پیش رویم را
فراموش کنم
میترسم از فردا ها
از فردا های بی تو

و شاید با تو و یا او

میترسم !

آنچنان پریشانم

که هیچ شعری

ترانه ام را

نیلگون نمیکند

همه اش پریشانی است …

 

یک ایرانی

15 دی

Advertisements

PUERILITY

 

نمیدانم

نادانم

      هیچ نمیدانم

نمیدانم

            چه لذتی دارد

برای آن کودک

            تاب خوردن

                        با تاب

یا چه نفرتی دارد

            مترسک

از تابش آفتاب !

            و سوالم این است

چه قدر فاصله است

            از تاب تا تابش ؟

به راستی یک حرف ؟

            هیچ نمیدانم ….

یک ایرانی

13 دی 86

—–

یادداشت: باشد برای دختر دلم !

My Story

قصه ام

قصه ام ، قصه ی سقوط برگی است

            که ز شاخی         به شاخساری

                        رهاگشته

شاید این رفتن

            پوچی است

که در پیش پای برگ است

                        شاید این لذت پستی است

            که بیازمایی آنچه

                                    نمیدانی را !

و این امید ست که با من میگوید :

                                    «خنک آن قمار بازی که بباخت هرچه بودش

                                                بنماند هیچ اش الا هوس قمار دیگر «

یک ایرانی

15 دی ماه 86

—–

یادداشت : مگر میشود فراموش کرد فراز و نشیب دیروز را ! و امید بست به همواری فردا ها ؟

ffarokhzad-poem.jpg

Fall

35321-thumb.jpg

 

سقوط

سقوط مبهم چشام

تو اين شباي باروني

بغض هميشه ی دلم

تکرار روز ويروني

*

براي تکرار نفس

سقوط بهونه ي منه

تو شب انتظار دل

هبوط نشونه ي منه

*

من از خداي واژه هام

ترانه ي تازه ميخوام

اما با اين همه سقوط

بغض بي اندازه ميخوام

*

ميخوام با گريه سرکنم

روز و شباي تلخمو

ترانه هام رو ول کنم

شعر کنم شکستنو

*

کاشکي تو اين دنيا يه روز

عاشقا اندازه بشن

تلخ و شيرين قصه ها

هميشه هم واژه بشن

*

شايد اون روز قصه نشه

بغض توي گلوي من

شادي نشه يه آرزو

بهت نشه گریه ی من

*

بغض و هبوط اين نگاه

افسانه ي فردا باشه

شادي بياد تو خونمون

با گريه چشمي وا نشه

یک ایرانی

16 دی 86

——-

به شوخی که به گنجشکی سنگ بزنی او جدی جدی خواهد مرد !

Winter

 

win.jpg

 

زمستان

مگر می توان

            از لغزش برگ

                        بر روی زمین

                                    مایوس نشد ؟

مگر می توان

            آرزوی درخت را

                        به ماندن برگ

                                    نا دیده گرفت ؟

مگر می توان

            کوچ پرستوها را

                        از سر سرمای سپید

                                    نا دیده گرفت

و آن گاه گفت :

            زمستان فصل زیبایی است ؟

نمیتوانم باور کنم

            فصل شکستن ها را

                        که به زیبایی

                                    متهم شود ! ! !

یک ایرانی

5 دی ماه 86

————–

یادداشت : استادی که دوستش دارم اندکی دیر به سر کلاس آمد و از سر بی حرفی و تنهایی این گونه قلمم چرخید ، باری آن روز برفی نیامده بود و این شعر به بایگانی کاغذ پاره هایم رفت ! امروز با اولین برفی که جنبه زمستانی دارد این شعر را در بلاگم گذاشتم .

To My Dear Parsa

11.jpg

هیچ پیش آمده … ؟

هیچ پیش آمده

            دنیا را در آغوش بگیری

و زجا برخیزی

            حس کنی تنهایی ؟

هیچ می دانی

            چه گرانی ارج زمانی است

لحظه سخت

            زیر بار دنیا بودن ؟

هیچ حس کردی

            دنیا قد آغوش تو باشد ؟

و آغوشت

            آرامش کده ی دنیا ؟

هیچ خواسته ای

            راه گردش به دنیا ببندی

تا صبح نیاید

            اما بگویی ، خورشید را چه کنم ؟

هیچ پیش آمده

            دنیا را در آغوش بگیری ؟

و بگویی

            عشق منزلی دارد هم قد دنیا ؟

هیچ پیش آمده ؟

یک ایرانی

8 /10 / 86

To My Dear Jose Martin…

تقدیر

من به سر گشتی ابر خزان

                        من به سرگشتگی

                                    ابر بهاران مانم !

من به بی خانگی خانه دل

                        به هبوط یاس تقدیر

                                    ایمان دارم !

به هوس بازی این دار فنا

                        به سیه کاری این گردون

                                    نیک آگاهم !

من با قصه شکستن

                        با سقوط برگ انگور

                                    می شکنم !

اما نمی دانم چرا

                        همواره از نوک درخت عشق

                                    به کف خیابان آیم ؟

شاید تقدیرم است

                        که پامال عابران شوم

                                    بس که کوچه دلم هموار است !

یک ایرانی

3 دی 86